De groeten van Roger Lybaert

Op Radio 2 vertelde Maria Gysen dat haar demente moeder, die in een woonzorgcentrum verblijft, niets begrijpt van corona. Ze denkt dat haar kinderen kwaad op haar zijn, en daarom niet meer komen. Ze neemt antidepressiva en huilt veel. Maria Gysen hoopt dat haar moeder op deze manier niet veel langer moet leven.

Het is niet de eerste hartverscheurende getuigenis die we uit die hoek te horen krijgen. Eerder op het jaar schreef de voormalige beroepsmilitair Roger Lybaert een prachtige brief die in heel Vlaanderen resoneerde.

Omdat ik zelf al lang met het onbehaaglijke gevoel rondloop dat we in deze crisis soms de intrinsieke waarde van een leven uit het oog verliezen, besluit ik Roger op te bellen. In al onze overwegingen is de stem van ieder mens belangrijk. Sinds gisteren is het onbeperkte bezoek voor Roger weer vervangen door vier vaste contacten, telkens dezelfde. ‘De deur is weer zo goed als op slot. Maar het is niks nieuws wat ik u hier vertel. De dagbladen staan er vol van, op de radio zeggen ze: “we gaan dit doen, we gaan dat doen”. En dat doen ze ook, maar zonder rekening te houden met de gevolgen.’

Roger vertelt dat de eenzaamheid van de mensen het ergste is en dat hij zo veel mogelijk op bezoek gaat bij zijn medebewoners. ‘Ik speel een beetje pastoraal werker’, lacht hij. Als ik hem zeg dat ik zelf iemand ben die heel erg van het leven houd, onderbreekt hij me onmiddellijk en zegt hij: ‘Ja, iedereen’.

‘Soms ben ik bang,’ zeg ik, ‘dat we in het vermijden van de dood het leven zelf aantasten.’

‘Dat is ook zo’, antwoordt Roger. ‘Men neemt alles weg van wat het leven aangenaam maakt. Te beginnen bij de vrijheid. Vrijheid is het hoogste goed. En daarna moet iedereen een masker aandoen. En zo gaat een stuk intimiteit al direct verloren. Je weet niet meer of mensen je goed- of slechtgezind zijn. Daar leggen we ons dan maar bij neer. Alleen zijn er ook beperkingen die mijn integriteit schenden. Ik wil zelf kiezen waar ik ga. Anders kun je ons evengoed een enkelband geven of hier tralies zetten. En dan zitten we in een gevangenis. En ik heb geen foute dingen gedaan in mijn leven, maar ja, we worden toch gestraft.’

Hij zendt nog iedereen zijn groeten en om af te sluiten leest hij me een van zijn gedichten voor, over een vriend die overleed. Deze zinnen blijven bij me nazinderen:


‘Het ga je goed mijn vriend

daar ergens achter de wolken

ik hoop dat de reis is meegevallen

je weet het nooit voor je eraan begint’


Verschenen in De Standaard op 23/10/2020


https://www.standaard.be/cnt/dmf20201023_95026590

Recente blogposts

Alles weergeven

1 januari 2030

1 januari 2030 Marseille Wat ik zo meteen ga beschrijven, is gebaseerd op de waarheid en niets dan de waarheid. De feiten vonden plaats tussen 17 maart 2020 en vandaag: 1 januari 2030. Ikzelf geloof n

De ideale nieuwe wereld

Ik moet toegeven: ik ben een dromer. Altijd al geweest. De eerste lockdown heb ik elke avond grotendeels dromend doorgebracht. Mijn vader en ik – we houden er nochtans op verschillende fronten een and

Er klopt iets niet met onze focus

Jef Eagl, een dj uit Gent getuigde gisteren op Studio Brussel over het feit dat hij sedert corona 31 vrienden en kennissen verloren is aan zelfmoord. Velen van hen waren werkzaam in mijn sector. Jef g

 Boekingen... 

voxconcerts@skynet.be

+32 473 11 60 19

Pers... 

esther@eightdaysaweek.me

HOU ME OP
DE HOOGTE!

PICS © Joelle Van Autrève

  • White Apple Music Icon
  • White Spotify Icon
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon