De ideale nieuwe wereld

Ik moet toegeven: ik ben een dromer. Altijd al geweest. De eerste lockdown heb ik elke avond grotendeels dromend doorgebracht. Mijn vader en ik – we houden er nochtans op verschillende fronten een ander maatschappijbeeld op na – koesterden wilde fantasieën over wat er na de crisis zou gebeuren. En zoals het ware dromers betaamt, verzonnen we niks dan goeds. We raakten ervan overtuigd dat we zomaar wakker zouden worden in een wereld waar het verstikkende idee van ‘there is no alternative’ had plaatsgemaakt voor een wereld waar de verbeelding weer de vrije ruimte kreeg.

In het domein van de verbeelding is er altijd wel een alternatief. En het alternatief dat de verbeelding aanreikt, is misschien minder onmogelijk dan je zou denken. Meer zelfs: wat wij denken en dromen, bepaalt voor een deel mee hoe een realiteit zich uiteindelijk vormt.

In een aflevering van het tv-programma De nieuwe wereld maken professor klinische psychologie Mattias Desmet en filosoof Ad Verbrugge samen een boeiende bespiegeling op de huidige crisis. Desmet wijst ons onrechtstreeks op de fenomenale kracht van onze verbeelding. Uit studies blijkt, vertelt hij, dat placebo-chirurgie vaak vergelijkbare effecten heeft als echte operaties. Hij verklaart het als volgt: ‘De placebo focust de aandacht op genezing. Daardoor smelt je lichaam zich bij wijze van spreken in die voorstelling en geneest het op de meest spectaculaire manieren.’

Misschien moeten we met zijn allen op zoek naar een gemeenschappelijke verbeelding. Hoe zien wij onze toekomst? Wat willen wij voor onze kinderen? Het zou een opdracht moeten zijn voor elke burger in dit land: ‘Besteed dagelijks tien minuten aan de vraag: wat is voor jou een ideale maatschappij?’ En dat diezelfde burger zich dan mag laten inspireren door de wijze woorden van Einstein: ‘We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.’

Maar, en dit lijkt me erg belangrijk, laten we, terwijl we deze denkoefening in alle vrijheid exploreren, ons er tegelijk ook voor behoeden om al te snel of al te radicaal alles uit de oude wereld bij het groot huisvuil te zetten. Want de oude wereld droeg naast vele problemen ook veel schoonheid in zich. Kunnen we het er op zijn minst over eens worden dat we in een ideale wereld zouden moeten afraken van alles wat zo verkeerd ging, terwijl we tegelijk koesteren wat ons dierbaar was? Het gevaar dat achter de hoek schuilt, is dat, als we niet beredeneerd te werk gaan, het wel eens helemaal omgekeerd kan uitdraaien.


Verschenen in De Standaard op 22/10/2020

https://www.standaard.be/cnt/dmf20201022_95011170?fbclid=IwAR2TiPIcM6XAU70fp47Gencrcs9QswHtn_Bn0j2p0wEPInaE7K26HbPuqww

Recente blogposts

Alles weergeven

1 januari 2030

1 januari 2030 Marseille Wat ik zo meteen ga beschrijven, is gebaseerd op de waarheid en niets dan de waarheid. De feiten vonden plaats tussen 17 maart 2020 en vandaag: 1 januari 2030. Ikzelf geloof n

De groeten van Roger Lybaert

Op Radio 2 vertelde Maria Gysen dat haar demente moeder, die in een woonzorgcentrum verblijft, niets begrijpt van corona. Ze denkt dat haar kinderen kwaad op haar zijn, en daarom niet meer komen. Ze n

Er klopt iets niet met onze focus

Jef Eagl, een dj uit Gent getuigde gisteren op Studio Brussel over het feit dat hij sedert corona 31 vrienden en kennissen verloren is aan zelfmoord. Velen van hen waren werkzaam in mijn sector. Jef g

 Boekingen... 

voxconcerts@skynet.be

+32 473 11 60 19

Pers... 

esther@eightdaysaweek.me

HOU ME OP
DE HOOGTE!

PICS © Joelle Van Autrève

  • White Apple Music Icon
  • White Spotify Icon
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon