Aanbevelingen voor een leven (tekst+video)

Ik herinner me dat ik als kind uitermate gefascineerd was door de vastbeslotenheid waarmee de nonnen die me omringden bereid waren hun volledige leven- en bij uitbreiding dat van de kinderen waarvoor zij hoorden te zorgen- te offeren aan slechts één hoger doel: blinde gehoorzaamheid aan de wetten van onze zogenaamde schepper. Kinderen die de absurde en vaak wreedaardige regels van het geloof volgden waren goed, diegenen die dat niet deden waren slecht. Nuance kende geen enkele plek in de dictatuur van de religie die me in mijn jonge jeugd werd opgedrongen. Vragen waren niet aan de orde. En- zoals dat gaat bij ongewild contraire karakters als die van mezelf - hoe minder vragen er gesteld mochten worden, hoe meer vragen ik daarbij had.


Vandaag schijnt deze dynamiek me terug parten te spelen. En hoewel ik me deze keer niet verhoud tot een almachtige god, toch merk ik dat ik me wederom weinig populair maak bij het in vraag stellen van waarom we precies doen wat we doen. Dat ik me de vraag stel is nochtans niet zo heel erg bijzonder. Tien maanden geleden zijn we in een crisis geraakt die zijn voorgaande niet kent. We werden overvallen door een virus dat we al erg snel de vijand gingen noemen en waarbij onze woordenschat zich meer en meer vernauwde naar oorlogstermen. Mensen uit de zorg waren onze troepen, er moest geluisterd worden naar de kapiteins, we dienden samen deze strijd te overwinnen en al wie-weliswaar in de marge- wat ratelde over het gebrek aan menselijkheid waar deze zogenaamde oorlog ons toe dwong, werd al bestempeld snel een asociale of onverantwoordelijke burger die niet begreep dat in oorlogstijden andere regels gelden. Klagen konden we later wel.


Maar hoe meer de maanden verstreken, hoe minder ik me kon vinden in deze logica. Ik zag wreedheden en neveneffecten die bij mij vragen deden oprijzen over de gekozen koers. Dingen die mij- en allicht vele anderen met mij- tien maanden geleden ondenkbaar leken, schijnen nu de meest normale zaak op aarde. Niet- democratische verkozen gouverneurs mogen naar eigen goeddunken avondklokken instellen in het midden van een hete zomer. Een niet-democratisch verkozen minister van volksgezondheid mag er voor kiezen bejaarde COVID patiënten te bevoordelen ten aanzien van jonge kankerpatiënten of zich te bedienen van wat hij zelf smalend een ‘shock effect’ noemt. Dat dit shock effect heeft geleid tot zelfmoorden in mijn eigen kring en de verwoesting van vele levens daarbuiten, doet- zo blijkt- weinig ter zake. Wat er toe doet is dat we gechoqueerd zijn. En wees maar zeker: ik ben gechoqueerd. Meer zelfs: ik ben er kapot van.


Geregeld twijfel ik uiteraard aan mezelf en mijn emotionele reactie op wat ik meer en meer rondom me heen zie gebeuren. Mijn verdriet rondom de hartverscheurende noodkreten van de jonge jeugd; de brieven die ik krijg van ouderen waarin ze me smeken het voor hen op te nemen; de verhalen over misbruikte kinderen die door de chaos en de dynamiek van aanhoudende angst geen weg meer vinden naar volwassenen die het voor hen zouden moeten opnemen en mijn volstrekte woede rondom het idee dat we dit solidariteit zijn gaan noemen. Vaak denk ik: het ligt bij mij. Misschien zie ik iets over het hoofd. En dan denk ik aan de mensen die me verwijten te veel een vrijheidsstrijder te zijn. Dat iemand die solidair is- en dat horen we te zijn- zichzelf opzij zet voor de gemeenschap. Maar als ik dan in de spiegel kijk en zie hoeveel kilo’s mijn lede lijf al heeft verloren in het me opboeien in het lot van anderen kan ik me niet van indruk ontdoen dat wat ik doormaak geen vorm is van egoïsme- zoals sommigen me graag willen wijsmaken-, maar net een vorm van een diep en bijna ondragelijk meevoelen met anderen. En dat mijn medeleven zich dan niet schikt naar enkel en alleen diegenen waar ik medelijden mee hoor te hebben, spijt me. Maar het is sterker dan mezelf.


En terwijl ik mezelf probeer weg te houden van de destructie die deze emotionele uppercut bij me teweeg brengt, zoek ik fanatiek naar het waarom van dit alles? Waarom blijven we maar vasthouden aan de keuze die we in de lente- op basis van zeer foutieve wiskundige modellen- gemaakt hebben? Sedert wanneer zijn wij gaan geloven dat blinde en dogmatische gehoorzaamheid- die alsmaar verder lijkt te gaan en burgers meer en meer uit elkaar speelt- de enige juiste keuze is in een crisis als deze? Sedert wanneer zijn we vergeten dat kennis aan de basis ligt van elke zichzelf ernstig nemende beschaving? En sedert wanneer geloven wij dat kennis enkel en alleen toebehoort aan een paar technocratische enkelingen die zichzelf op het juiste moment in de juiste positie bevonden? De baas van de wereldgezondheidsorganisatie- u weet wel: de man die momenteel wordt aangeklaagd omwille van genocide en misdaden tegen de menselijkheid in eigen land - wees ons er in november op dat zij al van het begin wisten dat een vaccin niet het einde zou betekenen van deze pandemie. Dat we ook nadien nog in isolatie kunnen gestoken worden, gesurveilleerd worden en dat men plant de tools die nu zijn ingezet ter bestrijding van het virus aan te houden. Anderen van hetzelfde selecte clubje beginnen alvast luidop te fantaseren over hoe burgers die één van de meest machtige en corrupte industrieën ter wereld niet direct wensen te vertrouwen in dit overhaast grapje, straks als straf voor het koppig vasthouden aan hun zelfbeschikkingsrecht andere rechten zullen moeten inleveren. En in eigen land moeten we het stellen met wereldvreemde instituten zoals bijvoorbeeld Sciensano die tegenwoordig mee mogen nadenken over de dood als ware het een klein en klinisch detail wat op het einde van een leven even ordentelijk afgewerkt dient te worden. De procedure met als ronkende titel ‘waardig afscheid van een stervende Covid 19 patiënt’ komt erop neer dat een mens die op het punt staat de dood in de ogen te kijken, het moet stellen met een eenmalig, twintig minuten durend bezoek van maximaal twee verwanten die gehuld in hermetisch pak niet eens de hand van hun geliefde mogen aanraken. Sterven doe je kennelijk in kilte. En van mij wordt nu gevraagd het volkje wat in drie regels zo een ongekend gebrek aan empathie aan de dag weet te leggen, blind te vertrouwen. Dat doe ik helaas niet. Onze wereldbeelden zijn te verschillend.


We hebben een achilleshiel en die heet de dood. Wat we echter vergeten is dat onze andere achilleshiel het leven zelf is. Ook dat is iets wat we kunnen kwijt raken. Het zou niet de eerste keer zijn dat een bevolking een pad op ging wat achteraf bekeken volstrekt onwenselijk was. Het zou niet de eerste keer zijn dat de bevolking tijdens een crisis of in tijden van angst zijn vrijheden blind en stapsgewijs afdroeg om niet veel later tonnen ellende in ruil te krijgen. Is dat wat we willen? Of zullen we nu toch maar eindelijk eens ruimte maken voor een debat- hoe explosief ook- ter wille te vermijden straks wakker te worden in een toekomst die uiteindelijk geen van ons ooit zijn kinderen had toegewenst.





Recente blogposts

Alles weergeven

1 januari 2030

1 januari 2030 Marseille Wat ik zo meteen ga beschrijven, is gebaseerd op de waarheid en niets dan de waarheid. De feiten vonden plaats tussen 17 maart 2020 en vandaag: 1 januari 2030. Ikzelf geloof n

De groeten van Roger Lybaert

Op Radio 2 vertelde Maria Gysen dat haar demente moeder, die in een woonzorgcentrum verblijft, niets begrijpt van corona. Ze denkt dat haar kinderen kwaad op haar zijn, en daarom niet meer komen. Ze n

De ideale nieuwe wereld

Ik moet toegeven: ik ben een dromer. Altijd al geweest. De eerste lockdown heb ik elke avond grotendeels dromend doorgebracht. Mijn vader en ik – we houden er nochtans op verschillende fronten een and

 Boekingen... 

voxconcerts@skynet.be

+32 473 11 60 19

Pers... 

esther@eightdaysaweek.me

HOU ME OP
DE HOOGTE!

PICS © Joelle Van Autrève

  • White Apple Music Icon
  • White Spotify Icon
  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon